Liliann Kristinn Elmborg
Orzech włoski, nazywany jest także królewskim (Juglans regia), choć w Polsce ta ostatnia nazwa właściwie nigdy się nie przyjęła. O orzechu tym mówimy włoski, choć z Włochami niewiele ma wspólnego. Przywędrował bowiem do nas z krainy zwanej Wołoszczyzną. Dlatego zwany był ”wołoski”, a dopiero później stal się orzechem „włoskim”. Ten sam orzech nosi różne nazwy w różnych krajach. W Anglii znany jest pod nazwą orzecha perskiego lub angielskiego, we Włoszech to orzech biały, a w Rosji grecki. Na terenie Ameryki Północnej występuje odmiana tego orzecha zwana orzechem czarnym (Juglans nigra). Ta nazwa pochodzi od koloru kory drzewa, która jest niemalże czarna. Niedojrzałe owoce orzecha włoskiego i czarnego maja kolor zielony. To właśnie one, stosowane do dziś, wykorzystywane były w medycynie ludowej już w starożytnej Persji, Grecji i Chinach.
Owoce te znane są bowiem z właściwości przeciwpasożytniczych (pozwalają zwalczyć m.in. owsiki, glisty, tasiemce), przeciwbakteryjnych i przeciwzapalnych. Pomagają bowiem w usuwaniu z organizmu szkodliwych produktów przemiany materii. Od dawna używano ich też w celu regulacji pracy układu pokarmowego, w kurowaniu nieżytów żołądka i jelit, niestrawnościach, nadmiernej fermentacji jelitowej i przy wzdęciach. W medycynie ludowej stosowane były także jako środek czyszczący krew.
Najważniejszym aktywnym składnikiem niedojrzałych owoców orzecha jest juglon, organiczny związek chemiczny występujący także w świeżych liściach i korze drzewa. Juglon jest jednym z najsilniejszych związków antyseptycznych znanych w przyrodzie. W miarę dojrzewania owoców i wysychania liści zawarty w nich juglon zanika.
Juglon należy do związków słabo rozpuszczalnych w wodzie, natomiast jest dobrze rozpuszczalny w alkoholu. Jednak nalewka zrobiona na spirytusie jest małowartościowa, ponieważ następuje w niej denaturacja białka, czyli zmiany w strukturze prowadzące do utraty aktywności biologicznej produktu.
Zielona łupina orzecha doceniana jest jako bogate źródło różnych naturalnych związków bioaktywnych o doskonałych właściwościach przeciwutleniających. Dzięki dużej zawartości flawonoli ma właściwości antyoksydacyjne i przeciwzapalne. Ale na tym nie kończy się gama jej pozytywnych oddziaływań na organizm. Jest ona również cennym źródłem polifenoli o właściwościach hamujących proces starzenia się komórek i łagodzących stany zapalne.
Według medycyny ludowej bardzo korzystnym połączeniem jest jednoczesne zażywanie wyciągu z orzecha z wyciągiem z piołunu i goździków. Dzięki temu uzyskujemy efekt synergii, albowiem działanie oczyszczające i przeciwrobacze ekstraktu zielonego orzecha zostaje wzmocnione. Produktów tych jednak nie należy przechowywać zmieszanych, a łączyć je można dopiero tuż przed spożyciem. Tylko w takiej ilości jaka ma być zażyta jednorazowo.
Zakres stosowania ekstraktu z orzecha zielonego rozciąga się także na zabiegi kosmetyczne. Wyciągi alkoholowe mogą być użyte do płukania włosów w celu zatuszowania siwizny. Uważa się także, że przecieranie skóry ekstraktem z zielonego orzecha zmniejsza objawy cery trądzikowej.
Jednym słowem orzech jest dobry na wszystko.
Bibliografia Zamieszczone w artykule informacje bazują na opracowaniach naukowych, między innymi: 1. Hamdollah Delaviz, Jamshid Mohammadi, […], and Naser Farhadi – “A Review Study on Phytochemistry and Pharmacology Applications of Juglans Regia Plant” 2. Ali Jahanban-Esfahlan, Mahnaz Tabibiazar, Alireza Ostadrahimi, Ryszard Amarowicz – “A Comprehensive Review on the Chemical Constituents and Functional Uses of Walnut (Juglans spp.) Husk”
